حسابداری با تمدن همزاد است و در هر یک از تمدن ها حسابها به نحوی ثبت و نگهداری می شده اند و توسعه هر تمدن با گسترش مبادلات بازرگانی همراه بوده است. نخستین مدارک کشف شده حسابداری جهان لوحه های سفالین از تمدن سوم در بابل است و قدمت آن به 3600 سال قبل از میلاد می رسد و از پرداخت دستمزد تعدادی کارگر حکایت دارد. مدارک و شواهد بدست آمده از تمدن باستانی مصر حکایت از آن دارد که در اجرای طرح های ساختمانی این تمدن نوعی کنترل حسابداری برقرار بوده است و در دورانی که یونانیان و مصریان بر آن تسلط داشتند نیز مجموعه های متعددی از حسابهای نوشته شده بر پاپیروس باقی مانده است.مدارک و اسناد بدست آمده از یونانیان باستان نیز حکایت از استقرار کنترل های حسابداری دارد.از جمله حساب معبد پارتنون در لوح های مرمرین اکروپلیس.در رم و یونان باستان حسابداری پیشرفته ای وجود داشته است که فهرست تفصیلی از در یافتها و پرداختها از مقیاسهای مختلف تهیه می شده که جمع آنها مساوی بوده است. این نوع حسابداری تا قرون وسطی ادامه داشته است.در قرون 13 و 14 بزرگتر شدن موسسات، رواج معاملات نسیه و استفاده از عوامل متعدد در کسب و کار موجب شد دیگر یک شخص به تنهایی نتواند امور مو سسه بزرگی را اداره کند و این امر ابداع سیستم حسابداری کامل تری را ضروری ساخت .قاعده دخل و خرج در مورد حساب صندوق نخستین گام در راه پیدایش سیستم نوین بود. بدین معنی که صندوق دار وجوهی را که دریافت می کرد بدهکار و در مقابل وجوهی که می ÷رداخت بستانکار می کرد این قاعده در مورد حسابهای مشتریان نیز به کار می رفته است. در نیمه قرن 13 حسابداران ایتالیایی متوجه شدند که دریافت پول از یک بدهکار از جنبه دریافت پول باید در حساب صندوق و از جنبه پرداخت پول باید در حساب شخصی پرداخت کننده پول ثبت شود. در اوایل قرن 14 دو اصطلاح بدهکار و بستانکار کاملا متداول گردید و این امر پیشرفت تازه در قرن 14 بود که در طرف چپ اقلام بدهکار و در طرف راست اقلام بستانکار نوشته می شد